LOVE AND DEATH
*ยามเช้าที่สดชื่น อากาศเย็นสบายท้องฟ้าสีครามไร้เมฆ
เสียงอึกทึกครึกโครมดังขึ้น เสียงวิ่งลงบันไดไล่ตามกันลงมา จากสะพานลอยข้ามถนน
ช่วยด้วย .....ช่วยด้วย...คนกระชากกระเป๋า
ผู้คนที่ยืนอยู่ที่ป้ายรถเมล์ ต่างหลบแล้วแอบยืนมอง..
หญิงสาวกำลัง ยื้อแย่ง กระเป๋าถือจากคนร้ายเป็นพัลวัล
เธอโดนคนร้ายตบลงไปนอนคว่ำคะมำล้มลงกับพื้น เลือดสดๆไหลออกที่มุมปากเธอ
ขณะที่คนร้ายกำลังจะวิ่งหนี
พลันก็มีอะไรบางอย่างฟาดโครม...เข้ามาที่หัวคนร้ายอย่างจัง
โอ้ย!!!!มันล้มลงชักดิ้นชักงอ...
ผมรีบวิ่งไปหยิบกระเป๋า แล้ว ส่งให้สาวน้อย
"คุณเป็นอะไรมากไหมแล้ว เจ็บตรงไหนหรือเปล่าครับ
คุณเลือดออกด้วย" ผมถามเธออย่างเป็นห่วง
"ขอบคุณ นะค่ะที่ช่วยฉัน " หญิงสาวตอบพร้อมกับส่งสายตามาที่ผมอย่างขอบคุณ
"เดินไหวไหมคุณควรไปหาหมอดีกว่า"ผมถามเธอ
"ค่ะ"มือเธอสั่นระริก น้ำตาคลอเบ้าด้วยความตกใจกับเหตุการณ์เมื่อครู่นี้
"เจ้าหน้าที่ตำรวจมาพอดี"
"คุณใช่ไหมที่ช่วยจับคนร้าย"
"ครับ"ผมตอบ ...ผมแค่เอาไม้ตีกระบาลมันเท่านั้นเองไม่รู้ว่ามันเป็นอย่างไรบ้างตอนนี้
"อย่างไร...คุณผู้หญิงแล้วคุณ..กรุณาไปให้ปากคำสอบสวนที่สถานีตำรวจด้วย"
"ได้ครับ" ผมตอบ
เจ้าหน้าที่ตำรวจ พยุงร่างหญิงสาวและผมเดินตามไปขึ้นรถตำรวจ
ส่วนคนร้ายถูกส่งตัวไปที่โรงพยาบาล และ ถูกดำเนินคดี
***ก่อนจะกลับ ผมถามชื่อเธอสาวน้อยคนนั้น
เธอชื่อ"วา่เนสซ่า" ผมก็ได้ให้ที่อยู่และเบอร์โทรศัพท์ของผมกับเธอเอาไว้
เพื่อมีอะไรเกี่ยวกับคดีหรือเป็นพยานจะได้ติดต่อกัน
ผมแนะนำตัวเองให้ "วาเนสซ่า" รู้จัก ผมชื่อ"มาร์ค"ครับ คุณวาเนสซ่า
ขอให้คุณหายเร็วๆนะครับแล้วเราก็ลาจากกัน
***********************************
"เสียง กริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น"
"สวัสดีครับ" ผมเอ๋ยปากทักทายตามปะสา
"มึงจำกู ไม่ได้ หรือ ไอ้มาร์ค"
"อ๋อ คุณมินดา"
"ช่วงนี้ผมไม่ได้เจอคุณเสียนาน คิดว่าคุณจะลืม ผมเสียแล้วมีอะไรให้ผมรับใช้หรือครับช่วงนี้ ว่างๆพอดี"
ผมตอบกับไปอย่างคนรู้จักที่ไม่เจอกันมานาน
"คุณมินดา " คุณมินดาเป็นผู้กว้างขวางในวงการเจ้าพ่อมาเฟีย มีกิจการหลาย อย่างเป็นผู้มีอิทธิพล ระดับประเทศ
"คุณมาร์ค พรุ่งนี้ เวลา บ่ายโมง คุณไปเจอผมที่ชั้นที่40 ตึก ลินดาเพลส
ผมมีงานอะไรบ้างอย่างให้คุณทำ แค่นี้นะ มาร์คพรุ่งนี้เจอกัน"
คุณ มินดา พูดกระชับและตัดบทจบการสนทนาเหมือนกับจะให้ผมตอบรับอย่างเดียว
"ได้ครับ คุณมินดา บ่าย โมงพรุ่งนี่เจอกัน....."ผมตอบกับคุณมินดา
*****ตึกลินดา เพลส ชั้นที่ 40*****
ลูกน้อง คุณมินดา ลงมารับแล้วนำผมไปที่ชั้น 40 ผมรู้สึกหวั่นไหวกับงานครั้งนี้
ในใจผมแล้วไม่อยากทำงาน ที่ผิดกฎหมาย แต่ด้วยเหตุผลเรื่องเงิน และ อีกหลายอย่าง มันบีบบังคับ จนทำให้ผมต้องเข้ามาพัวพันในวงการนี้เพื่อความอยู่รอด
"เชิญนั่ง"คุณมินดา ทักทาย
พร้อมกับยื่นซองเอกสารมาให้..ผมหยิบเอกสารแล้วเปิดออก
"งานนี้เป็นงานใหญ่นะ ไอ้มาร์ค จะทำพลาดไม่ได้"คุณมินดาพูดกำชับ
"เหยือรายนี้ ที่คุณมินดา ให้ผมไปสังหาร คือ ชายชรา อายุ ราวๆ70ปี เขาเป็นเจ้าของกิจการแห่งหนึ่งซึ่งเป็นคู่แข่งทางธุรกิจกับคุณมินดา"
"กูเชื่อใจ มึง ไอ้มาคร์ มึงเป็นมือปืนที่กูไว้ใจมากที่สุด"
"ส่วนเรื่องเงิน เมื่อเสร็จงานนนี้ กูจะให้มึงเต็มที่"
คุณมินดาพูดพลางพร้อมกับเดินมาตบ ไหล่ผม
"ผมได้แต่นั่งครุ่นคิดไปต่างๆนาๆ"
"คุณมินดา ผมไม่อยากทำงานนี้เลย"ผมตอบกลับไป
"คุณมินดาหันมามองด้วยสายตาแข็งกร้าวและดุดัน"
แล้ว พูดว่า "มึงก็รู้นี่ ไอ้มาร์ค ว่าใครก็ตามที่ขัดคำสั่งกูแล้วจะเป็นอย่างไร
ทุกสิ่งทุกอย่างกูจะเนรมิตรอย่างไรก็ได้
อย่างมึงนะ ไอ้มาร์ค มึงมันเหมือนลูกไก่ในกำมือ มึงทำงานให้กูกี่ครั้ง
กูเก็บข้อมูลไว้หมด แต่ท่ามึงไม่ทำงานนี้ มึงคงไม่มีโอกาส อยู่อย่างสบายแน่ ฮ่าๆ"
บางที ผมอาจจะปฎิเสธ แต่อย่างไร ผมต้องทำไม่อยากขัดคำสั่ง
มันมีเหตุผล บางอย่าง.........
"ตกลง ครับคุณมินดา ผมจะทำงานนี้ให้ แต่จะทำเป็นครั้งสุดท้าย"
ผมตอบกลับไปอย่างเสียไม่ได้
"คุณ มินดา หันมามอง พร้อมกับพยักหน้า"ตกลง งานนี้เป็นงานสุดท้าย
แล้วมึงเป็นอิสสระ ไอ้มาร์ค ประวัติข้อมูลอะไรต่างๆที่จะเป็นหลักฐานเอาผิดมึง
กูจะทำลายทิ้งให้หมด...."คุณมินดา..พูดพลางพร้อมกับรอยยิ้มยียวน
เหมือนดังคนที่ถือไพล่เหนือกว่า
*********************************
"ผมกลับมาที่ห้อง อย่างอ่อนระโหยโรยแรงมันเบื่อๆอย่างไรไม่รู้"
"เสียงกริ่งโทรศัพท์ดังขึ้น"ผมรีบเดินไปรับสาย
"เสียงคุ้นๆเหมือนได้ยินที่ไหนมาก่อน ที่ตอบกลับมา"
"สวัสดี คุณมาร์ค นี่ วาเนสซ่า พูด นะค่ะ"
"ดีใจครับ ที่ได้คุยคุณอีก เป็นอย่างไรบางครับ สบายดีไหม"ผมดีใจที่ได้คุยคุณ
"ดีขึ้นแล้ว ค่ะแต่อย่างไร วาเนสซ่า ก็ขอบคุณ คุณมากนะค่ะที่ช่วยฉันในวันนั้น"
"แล้วคุณมาคร์ทำอะไรอยู่หรือค่ะ คือ....อยากตอบแทนที่คุณช่วยฉัน...เอาเป็นว่า
วาเนสซ่า อยากเลี้ยงอาหาร คุณสักมื้อ คุณคิดอย่างไรคะ่่"
ในใจจริงแล้วผมไม่อยากขัดใจเธอแต่บางทีท่าไม่เจอกันเลย จะดีกว่า เพราะเรื่องของผมมันอาจจะทำให้เธอเดือดร้อน ภายหลังก็ได้.....
"นะค่ะ พรุ่งนี้ ที่ Maria restaurant เธอพูดรวบรัดเหมือนจะรู้ว่าผมจะปฎิเสธ"
"อืม.."ตกลงก็ได้ครับ
"อย่างไรคุณวาเนสซ่า ดูแลสุขภาพ ด้วยนะครับ"
"เช่นกัน ค่ะคุณมาร์ค คุณเป็นคนดี และเป็นคนเก่ง วาเนสซ่าชอบคุณนะค่ะคุณมาร์ค
ชื่นชมคุณด้วย เล่าเรื่องของคุณ ให้คุณพ่อฟัง ท่านยังอยากเจอคุณเลย"
"พรุ่ง นี้ เจอกันนะค่ะ"วาเนสซ่า เธอวางสายไปแล้ว
หัวใจของผมมันพองโตด้วยคำชม ของเธอ แล้วมันชักหวั่นไหว แล้วละซิ....
จากวันที่ วาเนสซ่า และ ผมได้ไปทานอาหารด้วยกัน ตั้งแต่นั้นมาเราก็มีความสนิทสนมห่วงหาอาทรซึ่งกันและกัน มันจึงกลายเป็นจุดเริ่มต้นของความรัก..
ผมรักวาเนสซ่า เข้าแล้ว......และดูเธอก็มีท่าทีชอบพอผมด้วยเหมือนกัน...
วันหนึ่งขณะที่ผมและเธอไปเที่ยวสวนสาธรณะ
"ผมเอ๋ยปากบอกรัก คุณวาเนสซ่า เธอไม่ตอบอะไร
เธอมีรอยยิ้มน้อยๆที่มุมปากเท่านั้นเอง" มันทำให้ผมคิดไปต่างๆนา
"เสียงกริ่งโทรศัพท์ ดังขึ้น"คุณมินดา โทรมานั้นเอง
"มาร์ค.. พรุ่งนี้เริ่มงานได้เลย"คุณมินดา สั่งเหมือนบังคับ
"เวเนสซ่า ผมขอตัวคุยโทรศัพท์ธุระ ก่อนนะครับเดียวผมมา"
ผมหันไปบอกคุณวาเนสซ่าแล้วผมเดินเลี่ยงหาที่เงียบๆคุยโทรศัพท์กับคุณมินดา
ผมไม่อยากให้ วาเนสซ่า ผิดสังเกตุ แต่ดูเธอก็ไม่ได้อยากรู้อยากเห็นเรื่องผมสักเท่าไร
"คุณมินดาพูด พรุ่งนี้เวลา 10.30 น."เป้าหมายจะไปเปิดงานที่ศูนย์ประชุม
"มาร์ค ฟังนะ มันเป็นโอกาสที่นาย จะจัดการได้ นัดเดียวจบเลยนะมาคร์
ผมจะรอฟังข่าวความสำเร็จ
"อย่าตุกติกนะ มาร์ค ผมส่งคนของผมตามปะกบนายอีกที"คุณมินดาเหมือนรู้ทันกลัวว่าผมจะไม่ทำงานนี้ให้ เลยสั่งลูกน้องเฝ้าติดตามอีกที
แล้วผมก็รู้นะมาร์ค ว่าคุณกำลังทำอะไรแล้วคบใคร แต่คุณคงไม่รู้ ฮ่าๆๆๆ"
...คุณมินดา..พูดเป็นปริศนาราวกับมีความลับอะไรบางอย่าง...ที่ผมไม่รู้กับการกระทำนี้
"ผมคิดในใจ" ไอ้ มินดา ไอ้คนเจ้าเล่ห์....
"ตกลงคุณมินดา พรุ่งนี้ "ผมตอบ คุณมินดาไปอย่างไม่พอใจแล้ววางสาย
"ผมเดิน มาหา วาเนสซ่า "ขอโทษนะครับที่รอ"
"ไม่เป็นไรนี่ ค่ะ ...นี่ มาร์ค พรุ่งนี้ คุณว่างไหมค่ะ คือคุณพ่อฉัน เขาจะไป
เปิดงานแสดงสินค้า ที่ศูนย์ประชุมนะค่ะ อยากชวนคุณไปด้วย ....
จะได้แนะนำให้รู้จักกับคุณพ่อของวาเนสซ่าด้วยนะค่ะ"เธอถามผม
"ผมตกใจ อะไรนะครับ!!..ที่ศูนย์ประชุม แล้วพ่อคุณคือ ท่านประทานเปิดงานเป็นเจ้าของธุรกิจใหญ่โตนั้นหรือครับ" ผมไม่คิดเลยว่า เรื่องมันเป็นเช่นนี้มันบังเอิญหรือว่า....
ตกลง คุณวาเนสซ่า คุณคือลูกสาวของท่านประทานเจ้าของบริษัทที่ว่าใช้ไหมครับ...."
ผมถาม วาเนสซ่า ด้วยอากการอยากรู้ระคนสงสัย"
"ใช้แล้วค่ะ ที่ฉันทำตัวแบบนี้ ก็แค่ไม่ต้องการให้ใครรู้นะค่ะ คุณมาร์ค ฉันมีเหตุผลของฉัน เรื่องมันเป็นส่วนตัวนะค่ะ"วาเนสซ่าตอบ ดูเธอเป็นคนไม่ยึดติดสังคมเท่าไหร่
"ไม่น่าละ คุณมินดา ถึงพูดเป็นนัยๆแล้ว...เมื่อเป็น อย่างนี่ผมจะทำอย่างไร"
"ผมหยุดนิ่งคิดชั่วครู่...."
"คุณคิด อะไรอยู่หรือค่ะ มาร์ค แล้วตกลงคุณจะไปไหมค่ะ "วาเนสซ่าถาม
"ขอโทษนะครับ วาเนสซ่า ผมคงไปไม่ได้เอาไว้คราวหลัง แล้วกันนะครับ!"
"อืม..ก็ได้คะ"..............
ผมว่าเรากลับกันดีกว่านี่ก็เย็นมากแล้วผมไปส่งคุณนะครับ...
รถโดยสาร มาจอดที่หน้าปากซอย ผมถือโอกาสเดินเป็นเพื่อนเธอไปเรื่อยๆเพื่อส่งเธอ
ผมถาม..คุณจริงๆเถอะคุณเป็นลูกสาวเจ้าของธุรกิจหมื่นล้านแต่ทำไม่คุณไม่ใช่รถหรือมีคนขับรถส่วนตัวหาบอดี้กาดร์มาคุ้มกันละครับ ......
ผมว่าคุณน่าเป็นคนที่มีความสุขมากที่สุดเลยนะคุณวาเนสซ่า" ผมเอ่ย ถามเธอตรงๆ
"เธอหันมามองผมแล้ว ตอบ เมื่อก่อนคุณพ่อก็เคยทำเช่นที่คุณว่านะค่ะ มีรถหรูๆมีคนขับคนรับใช้ มีบอดี้กาดร์คอยคุ้มกัน แต่คุณมาร์ค รู้ไหม ฉันเบื่อนะ ชีวิตมันไม่มีรสชาต
มันไม่ใช่ตัวตนที่แท้จริงของฉัน ฉันเลยบอกคุณพ่อฉันไม่ต้องการอะไรแบบนี่
อยากทำตัวธรรมดามากกว่ามันอิสสระดีเป็นธรรมชาติ
ดีกว่าเป็น นกที่อยู่ในกรงทอง นะค่ะ"วาเนสซ่าตอบ
"ผมหัวเราะๆคุณนี่แปลกคนจริงๆ"เราเดินกันไปเรื่อย
"วาเนสซ่า.."ผมเรียกเธอพร้อมหันมามองเธอ
"อะไรหรือ ค่ะ"
"คือ เรื่องที่สวนสาธรณะ ที่ผมบอกรักคุณ ผมขอโทษนะ มันไม่เหมาะสมกันเลย ระหว่าง ยาจกกับนางฟ้าอย่างคุณ "ผมตอบกลับไปอย่างรู้สึกละอายใจ
"วาเนสซ่า เธอหันมาแล้วยิ้มน้อยๆที่มุมปากตามองมาที่ผม จนผมรู้สึกอึดอัด"
"คุณ มาร์ค" เธอเรียกชื่อผม.....
"ฉันก็รักคุณเหมือนกันและฉันไม่สนใจเรื่องความรวยจนอะไรแต่ฉันอยากให้คุณคิดเอาเองมากกว่า เมือคุณถามมา ฉันตอบ.." แล้วเธอก็ยิ้มให้ผม
ผมยิ้มให้เธอ..วาเนสซ่าเดินมาจับมือผม แล้วเธอก็ย้ำคำเดิมอีกฉันรักคุณนะมาร์ค...
*************************************************
เมื่อกลับมาแล้วผมเดินครุ่นคิดไปมาเหมือนคนเป็นบ้า เรื่องวันพรุ่งนี่ ผมตัดสินใจไม่ได้ ครั่นจะไม่ทำก็ไม่ได้ คุณมินดา มันคงไม่ยอม
แผนการต่างๆจัดเตรียมการไว้หมดแล้ว........
สมมุติว่าเราสังหารพ่อของวาเนสซ่าแล้ว เธอคงเสียใจมากแล้วผมก็รักเธอ
นี่ผมจะทำอย่างไรดี......
เริ่มต้นวันใหม่ เวลา 9.50 น. รถขบวนและแขกที่มาร่วมงานเยอะแยะ รอ เพรียงแต่ ท่านประทาน เจ้าของ มาเปิดงาน ศูนย์ประชุมเป็นสถานที่โล่งแจ้งมองเห็นได้ทุกมุม เมื่อ ยืนอยู่ในที่สูง.........
ผมประจำการณ์อยู่บนตึกชั้นที่ 23 ตรงข้าม ศูนย์ประชุม
รถขบวน ท่านประทานกำลังมา ปืนติดลำกล้องส่องทางไกลเตรียมพร้อมผมแค่เหนี่ยวไกปืนปล่อยให้ลูกกระสุนปืนออกไปทะลุทะลวงเป้าหมายเท่านี่เองนั้นคืองานของผม...
" เสียงกริ่งโทรศัพท์มือถือของผมดังขึ้น"
"คุณมินดา นั่นเอง"ทำให้สำเร็จ ผมรู้ว่ามันกดดันคุณมากใช่ไหมคุณมาร์คแล้ว ผมก็รู้ว่าคุณไปหลงรักลูกสาว ไอ้แก่ประธานบริษัทนั่นด้วย ฮ่าๆ มันคงลำบากใจคุณมากละซิฮ่าๆฮ่าๆ"
คุณมินดา พูดพร้อมกับหัวเราะ อย่างสะใจ
"คุณมินดา...ผมตอบกลับไปแสดงว่าคุณวางแผนการณ์และรู้เรื่องนี่มาตั้งแต่ต้น"
"ฮ่าๆ ฮ่าๆๆมมันคือเกมล์ ฮ่าๆวัดใจคุณไงคุณมาร์ค คุณมองไปรอบๆตัวคุณซิมาร์ค"
คุณมินดา พูด..............
ผมมองออกไปตามที่ คุณมินดา สั่ง นั่นมันมีลูกสมุน คุณมินดา แต่งชุดดำถือปืนเล็งปากกระบอกมาที่ผมอีกที...
"ผม ตอบกลับไปทางโทรศัพท์.. คุณทำอย่างนี่้ทำไม!! ไม่จำเป็นต้องให้สมุนลูกน้องคุณเอาปืนจ่อล้อมผมอีกทีคุณมันบ้าไปแล้ว..คุณมินดา"ผมตอบกลับไปอย่างโมโห
"ฮ่าๆฮ่าๆฮ่าๆ ไอ้มาร์คมึง ต้องทำตามคำสั่งกู เดียวนี่ ไม่อย่างนั้นมึงจะตายเอง ฮ่า ฮ่า "
อีกประมาณ 10 นาที ไอ้แก่ประทานบริษัทนั่น มันต้องตาย มึงจำไว้แค่นี่ ไอ้มาร์ค ฮ่าๆๆ"
ไอ้มินดา ไอ้วายร้าย เจ้าเล่ห์มันวางสายไปแล้ว
"ผมไม่รอช้า...ผมรู้แล้วว่าจะต้องทำอย่างไร รถขบวนกำลังมาเข้ามาพอดีมีรถคุ้มกัน
แล้วรถคันที่อยู่ตรงกลางคันนั้นมีคุณวาเนสซ่านั่งมาข้างหน้าพร้อมชายชรา
นั่นคงเป็น คุณพ่อของเธอ เป้าสังหารผมนั่นเอง.....
ผมเล็ง ปากกระบอกปืนพร้อมที่จะเหนี่ยวไกปืนสู่เป้าหมาย
แต่มันคือ คือลูกสมุน นายมินด้า...........
เสียงปืนแผดก้องไปทั่ว.. ปัง!ปัง!ปัง! เสียงยิงโต้ตอบกันอย่างดุเดือด
ทันที.. ที่สิ้นเสียงปืน ผมยิงลูกน้องนายมินด้า ตายคาที่ ไป3คน
เสียงผู้คนที่อยู่ในศูนย์ประชุม แตกตื่น หนีตายกันอลหมาน วุ่นวายไปหมด
ผมวิ่งลงจากตึกไปทางบันไดหนีไฟ เสียงปืนยิงไล่หลังมาเป็นระยะๆ ปัง !! ปัง ! ปัง!!
เสียงร้องสั่งของ ยามรักษาความปลอดภัย สั่งให้คนที่ไม่ได้เกี่ยวข้องหลบหาทีี่กำบัง....
นาทีเป็นนาทีตาย ลูกสมุน นายมินด้า
วิ่งเข้ามาหวังปะชิดตัว ท่านประทานและคุณวาเนสซ่า
ซึ่งนั่งตกตะลึง ต่อเหตการณ์ที่เกิดขึ้นอยู่ในรถ...
บอดี้กาดร์ ถือปืนออกมาเพื่อป้องกัน..ปัง..ปัง..ปัง... เสียงยิงโต้ตอบกันอย่างหนัก
"เจ้านาย และ คุณวาเนสซ่า รีบหนีไปทางประตู4 เถอะครับ ผมจะคอยยิงคุ้มกันทางนี้เองครับ"บอดี้กาดร์ พูดกับคุณวาเนสซ่า เร็ว เถอะครับ มาทางนี้...
ปังๆๆๆๆเสียงปืนกล แผดเสียงคำราม ดังกึกก้องไปทั่วราวกับเกิดสงคราง ปังๆๆๆๆๆๆฝุ่นละอองเศษอิฐหินปลิวคลุ้ง จนแทบมองไม่เห็นทางเดิน
ขณะที่วาเนสซ่า กำลังจูงมือคุณพ่อเธอวิ่งไปที่ประตูทางออกโดยมี บอดี้กาดร์คอยคุ้มกันห่างๆ ปังๆๆๆปังๆๆ เสียงปืนยังยิงกันไม่หยุดไม่รู้ใครเป็นใคร
แต่ช้าไปเสียแล้ว รถยนตร์สีดำ พุ่ง เข้ามาขวาง ทางไว้ แล้วมีชายชุดดำถืออาวุธปืนครบมือ ออกมายืนขวางทาง มันรายล้อมไว้หมด..........
"คุณพ่อ ค่ะ วาเนสซ่าเธอยืนเอาร่างบังพ่อเธอไว้"
"พวกคุณต้องการอะไร...."วาเนสซ่าถาม
"ชายวัยกลางคน อยู่ในชุดสูทสาฟารี และ สวมแว่นตาสีดำ อ้วนฉุ หัวล้านเลี่ยน
เปิดประตูรถออกมาแล้วเข้าไปยืนอยู่ในกลุ่มชายชุดดำ
ที่ถือปืนเล็ง มาที่ วาเนสซ่าและพ่อของเธอ"
"มึงจำ กูได้ไหม มินดาไง" มินดาพูด
ขณะ..เดี่ยวกับที่ บอดี้กาดร์ที่คุ้ม กัน พ่อวาเนสซ่า ยกปืนขึ้นแต่ช้าไปเสีย แล้ว ปัง !ปัง! ปัง! ปัง เสียงปืนยิงระรัว ร่า่่่งกระเด็นไปคนละทิศละทางเพราะแรงกระสุนปืนที่เจาะ เข้ากลางกระโหลก เลือดสดๆ พุ่งกระฉูด.......
"วาเนสซ่า ยืนเกาะแขนพ่อ เธอมองภาพบอดี้กาดร์ที่คอยคุ้มกันถูกสังหารตายไปต่อหน้าต่อตาอย่างตื่นตะหนก"
"พ่อค่ะ" วาเนสซ่าเรียกพ่อ พร้อมกับจับแขนคุณพ่อไว้แน่น"
ฮ่าๆๆฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆ นายมินดาหัวเราะ อย่างบ้าคลั่ง
"มึงต้องการอะไร ไอ้มินดา"พ่อวาเนสซ่า ถามออกไป
"กูตอ้งการ ชีวิตมึง และ ยึดบริษัทมึง มาเป็นของกูให้หมด ฮ่าๆ"
ไอ้แก่มึง ตายเสียเถอะ..นายมินดา พูดพร้อม เดินถือปืนเข้ามาหมายที่จะยิง
"อย่า นะ อย่า ทำอะไรพ่อฉัน วาเนสซ่า เข้ามายืนขวางพ่อ เธอเอาไว้"
"ดี !!ท่าอย่างนั้น กูจะ ยิงให้มันตายทั้งพ่อทั้งลูกสาวมันเลย จัดการ"
นายมินด้าลดปากกระบอกปืนลง พร้อมสั่งให้ลูกสมุน จัดการสังหาร ส่วน ตัวนายมินด้าเองเดินไปเปิดประตูรถเข้าไปนั่งดูเหตุการณ์อย่างสบายอารมย์....
"ก่อนที่ลูกสมุนวายร้าย นายมินด้าจะยิง"
"มันเป็นจังหวะเดียว ที่ มาร์ค กระโดดผลักคุณวาเนสซ่าหลบไปอีกทางก่อนที่เสียงปืนแผดเสียงจะดังขึ้น"
"มาร์ค"วาเนสซ่า เรียก ชื่อผม
"ผม บอกคุณวาเนสซ่า ยัง ไม่ต้องพูดอะไร" รีบพาคุณพ่อคุณหลบไปก่อน
ปัง ปัง ปังๆๆๆๆๆ เสียงปืน ยิงระรัวเป็นชุด ปังๆๆๆๆๆๆ
"วาเนสซ่า คุณพาคุณพ่อหลบไปข้างหลังก่อนเร็วๆ" ผมระล่ำระลักบอกเธอ
"ลูกสมุน นายมินด้า กระโดดขึ้นบนหลังคารถ หมายจะสาด กระสุนลงมา แต่ช้าไปเสียแล้ว เป็นจังหวะ ที่ผมเห็นก่อนแล้วล้มตัว ลง เหนี่ยวไกปืนยิงสวนออกไป กระสุน ปืนพุ่งเข้าเป้าหมายแม่นเหมือนจับวาง ปัง ปัง ปังๆๆๆๆๆ อ๊ากๆๆๆๆ ล้มลงขขาดใจตายคาที่"
พวกวายร้ายอีก 3 คนเห็นท่าไม่ดีพยายามถอย แล้ว ยิง ผมได้จังหวะแอบไปด้านข้างแล้วสาดกระสุ่นเข้าใส่ อย่างไม่ยั้ง ปังๆ!!!ปังๆ!!!ปังๆ ปังๆ!!! เสร็จไปอีก 2 คน
"นายมินด้า ตัวการนั่งมอง เหตุการณ์อยู่ในรถ เห็นท่าไม่ดีที่เห็นลูกน้องตัวเองโดนยิงร่วงไปทีละคนสองคน"...
"จึงสั่งให้คนคนขับรถ พยายามขับรถหนี ไปทางออกประตู 4โดยเร็ว" นายมินดาสั่ง
"มาร์ค..วิ่งตามรถไปพร้อมเล็งปากกระบอกปืนแล้วเหนียวไก ปังๆปังๆปังๆ ลูกกระสุนปืน พุ่งเข้าเจาะที่ล้อรถ อย่างจัง บึ้มๆๆๆๆ รถนายมินดาเสีย หลักหมุนคว้าง พุ่งเข้าชนกำแพงเสียงดังโครมๆใหญ่ ก่อนจะหยุดนิ่งสงบ"
เป็นเวลาช่วง เดียว ที่ มาร์ค..วิ่งไปดู .....
ทันใดนั้นเอง เสียงปืนดังมาจาก ข้างหลัง ปังๆๆๆปังๆๆปังๆๆ
"โอ้ย"มาร์คร้องขึ้นด้วยความเจ็บปวด
เลือดสดๆไหลทะลักออกมาจากกลางหลัง ผมถูกยิงล้มลงกับพื้นพยายามจะยันกายลุกขึ้น เสียงปืน ดังขึ้น มาอีก ปัง..ปัง...ปัง...ปัง
"คมกระสุนเจาะเข้าที่ขาผมอย่างจัง โอ้ย"...มันเจ็บจวนทนไม่ไหว
ลูกน้องนายมินด้าที่เหลืออีกคนวิ่งไปที่รถนายมันเปิดประตูรถออก
แล้วพยุงร่างนายมินด้าออกมา......
"ไป ครับ เจ้านาย เราต้องรีบไปแล้วครับคุณมินด้า"
"ขืน ชักช้า พวกตำรวจกำลังยกโขยงมาแล้ว" ลูกสมุนายมินด้าพูด
พร้อมพยุงร่างอันอ้วนฉุ ออกมาจากรถ
"เดี่ยวก่อน ไอ้มาร์ค ไอ้ทรยศมันตายหรือยัง"นายมินดาถามลูกน้อง
"นั้นไงเจ้านาย ไอ้มาร์ค มันนอนจมกองเลือด"พร้อมกับชี้ไปที่ร่างของ มาร์ค
"นายมินดาเดินเข้าไปดูมาคร์ที่นอนนิ่งเลือดไหลท่วมตัว"
"ไอ้มาร์คมันถูกยิงเข้ากลางหลัง แล้วที่ขา ครับ เจ้านาย"
"ดีมาก มึงทำดีเสร็จงานนี้ กูจะตบรางวัลให้มึงอย่างงาม"
นายมินดาหันไปพูดกับลูกสมุนคู่ใจ
"นายมินดา หัวเราะอย่างสะใจ ฮ่าๆๆ ฮ่าๆๆ กูนึกว่ามึงจะเก่งขนาดไหนสุดท้ายก็มาตาย คาตีนกู ฮ่าๆๆๆ"................
"กู ยังไม่ตายไอ้มินดา มาร์คพยายามยันกายลุกขึ้น
อย่างทรมารมันเจ็บปวดแสนสาหัส "............
"มึงยังไม่ยอมแพ้อีกหรือนี่ไอ้มาร์ค"นายมินดาพูด
"แล้วปลายเท้านายมินดาเสยเข้าปลายคางมาร์คอย่างจัง"
"มาร์ค..ผงะหงายหลัง"เลือดสดๆไหลทะลักกลบปาก......
"เป็นอย่างไรฮ่าๆๆๆ ยัง..ยังไม่สะใจกู ฮ่าๆๆ"นายมินดาคำรามเสียงลั่น
"เจ้านาย เรารอช้าไม่ได้แล้ว ยิงกระบาลมันเลยดีกว่า"
"กูยังอยากทรมารมึง ก่อนไอ้มาร์ค เอาปืนมา"
"ลูกสมุนรีบส่งปืนให้ มินดา"
นายมินดา เหนี่ยวไกปืนลั่นคมกระสุ่นพุ่งเข้าเจาะแขน มาคร์อย่างจัง
ปัง ...ปัง...ปัง...เลือดสาดกระจาย ฮ่า..ฮ่า...ฮ่า.."
"แผนการกูพังเพราะมึงไอ้มาร์ค "นายมินดากัดฟันพูดอย่างโกรธแค้น
"และกระสุ่นนัดนี้กู จะส่งมึงไปลงนรก เตรียมตัวตายได้แล้ว ไอ้มาร์ค ฮ่า..ฮ่าๆๆๆ"
นายมินดา พูด พลางหัวเราะ อย่างบ้าคลั่ง............
เล็งปากกระบอกปืน จ่อหัวมาร์ค พร้อมที่เหนี่ยวไกปืน
"หยุด ก่อน!!!!ไอ้มินดา "เสียงผู้หญิง
"นายมินดาหันมา"
"วาเนสซ่า นั้นเอง เธอถือปืนเล็งมาที่นายมินดา"
"หยุดได้แล้ว นายมินดา"วาเนสซ่าพูดตอบออกไป
"พ่อ วาเนสซ่า ก้าวเดินออกมาแล้วพูดไมีมีประโยชน์อะไรแล้วไอ้มินดา.....
มองไปรอบๆตัวนายซิ! ตำรวจลอ้มไว้หมดแล้ว"......
"ดีเลย นายมินดา คำรามแล้วพูด อย่างนั้นมึงเตรียมตัวตายกันให้หมดเลย
ไอ้แก่ แล้ว อีวาเนสซ่า และ ไอ้มาร์ค"
"หยุด นายมินดา แล้วมอบตัวกับตำรวจเสียเถอะ"เสียงตำรวจประกาศ
"นายมินดา กระชับกระบอกปืนเตรียมยิงไปที่ พ่อวาเนสซ่า .เป็นโอกาสเดียวที่มาร์ค
รวบรวมกำลังสุดท้าย พยายามจับปืนแล้วเหนียวไกปืน กระสุ่นปืนพุ่งสู่เป้าหมายพร้อมเสียงปืนดังสนั่นหวั่นไหวจนแสบแก้วหู ปัง ปัง ปัง ปังๆๆๆ
"ร่าง นายมินดาชักกระตุก ตาเหลือกค้าง เลือดสดๆพุ่งออกมาจากหัว ผงะหงายหลังล้มลงมาทันที คมกระสุ่นที่ มาร์ค พยายามรวบรวมกำลังครั้งสุดท้ายเหนี่ยวไกปืนยิงเข้าหัวกระบาลนายมินดาอย่างจัง"
"มาร์ค พยายามพลิกร่างเพื่อหลบ แต่ช้าไป ลูกน้องนายมินดาที่เหลืออีกคน สาดกระสุนปืนเข้าใส่ร่าง มาร์ค อย่างจัง ปัง !!ปัง!!ปัง!!ปังๆๆๆๆ"
"ช่วยมาร์ค..ด้วย"เสียงหวีดร้องของคุณวาเนสซ่า
ปากกระบอกปืนทุกกระบอกของตำรวจ สาดกระสุน เข้าใส่ร่างลูกน้องนายมินดา ปัง!!!!ปัง!!!ปัง!!! สิ้นควันปืนทุกอย่างอยู่ในความสงบ เจ้าหน้าที่ส่งกำลังเข้าเคลียพื้นที่
"วาเนสซ่า เธอวิ่งเข้ามาประคองร่างมาร์ค ไว้ แนบ อกเธอ น้ำตาเธอไหลริน"
"มาร์ค มาร์ค อย่าเป็นอะไรนะ ไหนคุณบอกว่ารักฉันไงคุณต้องอยู่กับฉันนะมาร์ค"
วาเนสซ่าพูดพลางน้ำตาเธอไหลเป็นทาง
"มาร์คพยายามกัด ฟันพูด"วาเนสซ่า
"ผมขอโทษ คุณและพ่อคุณ คุณคงเข้าใจแล้ว ว่าผมคือใคร ..โอ้ย..เจ็บเหลือเกิน...ความเจ็บปวดมันแล่น เข้ามาถึงหัวใจ ผม..ผมคือมือปืนที่นายมินดา
ส่งมาสังหารพ่อคุณ....แต่..แต่ผมทำไม่ได้..วาเนสซ่า..เพราะผมรักคุณ...
ผมคงไม่มีโอกาสเห็นหน้าคุณอีก แล้ว วาเนสซ่า"
เลือดสดๆไหลทะลักออกมาจากปาก มาร์ค เป็นลิ่มๆๆ
"ฉันเข้าใจ ค่ะ มาร์ค"วาเนสซ่าตอบ
"คุณไม่ผิด แล้ว คุณกลับมาเสี่ยงชีวิต ช่วยพ่อและฉัน คุณอย่าเป็นอะไรนะ มาร์ค"
"คุณตำรวจ ค่ะ ช่วยมาร์คด้วย"วาเนสซ่าร้อง เรียกให้คนช่วย
"อย่า เลย วาเนสซ่า มันไม่มีประโยชน์อะไรอีกแล้ว ผมกำลังจะตาย...
คุณกอดผมไว้แน่นๆเป็นครั้งสุดท้ายได้ไหม"คำพูดของมาคร์ขาดเป็นห้วงๆๆ
"วาเนสซ่า" ได้ค่ะ มาร์คฉันจะกอดคุณและฉันจะ รักคุณคนเดียวตลอดไป
วาเนสซ่ากอดมาร์คแน่น..เลือดของมาร์ค เปรอะเปลือนเสื้อวาเนสซ่าแดงฉาน"
"วาเนสซ่า ผมลาก่อน"ลมหายใจเฮือกสุดท้ายและวิญญาณ มาร์ค กำลังออกจากร่าง
"น้ำตาใสของ วาเนสซ่า ไหลหยดมาที่แก้ม มาร์ค"
เธอร้องให้อย่างไม่อายใคร"มาร์ค ฉัน รักคุณ"
****หลายปีต่อมา วาเนสซ่าได้ก้าวขึ้นดำรงตำแหน่งผู้บริหารเจ้าของธุรกิจหมื่นล้านแทนบิดาของเธอ ****
แต่"วาเนสซ่า"ก็ยังนึกถึงผู้ชายคนหนึ่งที่ชื่อ มาคร์ แม้ว่าวันเวลาผ่านไปนานเท่าใดความรักที่ เธอมีต่อ มาคร์ ไม่มีวันเปลื่ยนแปลง
เธอยืนสงบนิ่ง พร้อมกับวางดอกทานตะวันช่อใหญ่บนหลุมฝังศพ
ฉันอยากให้คุณเป็นเหมือนดอกทานตะวัน...
มาคร์คุณเป็นคนที่นำพาเอาความรักมาให้ฉัน...
ทำให้ฉันได้เรียน รู้อะไรหลายๆอย่าง.....ฉันรักคุณ....มาร์ค.....
******************************
จบ
